Zomaar ineens kan alles over zijn,
ook al wisten we dat het zou komen.
En in ons hart is er dan alleen nog maar pijn,
Zomaar uit ons leven weggenomen,
om te rusten in de eeuwigheid.
En dan beginnen alle tranen te stromen,
waarom was het zo'n ongelijke strijd?
En dan begint de pijn te komen,
maar we weten de herinneringen raken we nooit kwijt.
Hij zal in ons hart voortbestaan,
blijf denken aan de dingen die hij altijd deed of zei.
Zo zal hij nooit, maar dan ook nooit verloren gaan,
hij is ver weg maar toch ook weer heel dicht bij.
